Playlist top 11 – februari/maart

Okay Grijns Gedraaid-vrienden, daar zijn we dan toch nog. Het wilde de afgelopen weken en maanden niet echt vlotten. Januari was eigenlijk zoals altijd een maand om snel te vergeten. Eerst leef je nog toe naar de feestdagen, je hebt lol, en dan komt de kater. Van een maand. Donkere dagen, dit jaar ook nog eens wreed koude dagen, het was ploeteren.

Meestal komen dan in februari de lichtpuntjes, maar de winter wilde van geen wijken weten. En ook nu, halverwege maart alweer, is het eigenlijk nog steeds geen echt zomerjassenweer. Om nog maar te zwijgen over rokjesdag…

In zulke omstandigheden zit er maar één ding op: veul gitaren en harde drumroffels om je erdoor te slepen.

1. AC/DC – Whole lotta Rosie
En als je dan aan een gitaren denkt, kun je moeilijk om Rosie heen. Het kruipt op een druilerige ochtend op weg naar kantoor in je hoofd en komt daar de eerstvolgende uren niet meer uit. En de volgende dag hetzelfde liedje. Gelukkig maar.

2. The Offspring – Nitro (youth energy)
3. Orgy – Revival
4. Flogging Molly – Life in a tenement square
Gezien het hierboven uitvoerig uitgelegde thema van deze lijst kan ik hier vrij kort over zijn. Komt mij ook wel goed uit, aangezien ik deze lijst tik op de terugweg van een bovenmatig uitputtende werkdag. Voor Orgy moet ik trouwens nog Martijn Withagen bedanken. Bij deze. Dan nog een fijn nummertje van The Offspring en naar mijn smaak het allerbeste lied van Flogging Molly (zoals zo vaak van de eerste cd). Luistert u vooral naar de opzwepende roffel op ongeveer 2.15.

5. White Stripes – 300 mph torrential outpour blues
En rauwe gitaren, dat kun je natuurlijk wel aan Jack White overlaten. Bovendien een mooie hommage in de eerste editie van deze lijst nadat de White Stripes officieel aankondigden dat ze uit elkaar gaan.

6. Smashing Pumpkins – Bullet with butterfly wings
Leadzanger Billy Corgan vat het al lekker samen in de allereerste seconden van dit nummer: ‘The world is a vampire’. Dat komt lekker aan in de duisterste dagen. Verder is het fijne aan Corgan dat hij een vrijwel onimiteerbare stem heeft, maar dat dat zeker niet weg neemt dat je het een heel nummer wel kunt probéren na te doen. Deuren en gordijnen dicht en kwelen maar.

7. Suarez – Qu’est-ce que j’aime ça
Gelukkig waren er óók nog leukere dingen – voordat vaste lezers Herr Immerblij niet meer terugkennen. Ik vrees dat ik toch weer op basis van één liedje een cd heb aangeschaft. Maar bij dit lied – ook aan te duiden als Qu’etc. – staat de lente meteen op de deur te kloppen. En de zomer erbij. En het mooiste is: de rest van de cd is ook leuk.

8. Lohues & The Louisiana Blues Band – De trein rolt verder
Daniel Lohues heeft net weer (ja, alwéér) een nieuwe plaat uit. Dat deed mij denken aan dit alleraardigste project van hem van een aantal jaren geleden. Volgens mij bijna niet meer in nieuwstaat te krijgen, die cd’s, dus dan maar via iTunes. Ondanks dat het blues is, heeft het een erg opbeurende werking. Helaas ontbreekt-ie op Youtube.

9. Teitur – Let the dog drive home
En dan heb je altijd nog van die overgangsnummertjes. Zoals deze. Ik laat geen kans voorbij gaan om de Faraør Eilanden (als je het hoort uitspreken lijkt het altijd net een eilandenrijk in het Caraïbisch gebied, maar nee: Noorwegen) te ondersteunen. Maar ook zonder dat is Teitur een aanwinst. Al wordt het op zijn nieuwe cd her en der wel wat erg triestig – het is dat de weersomstandigheden heel hard meewerkten dat ik het vond kunnen – zorgt dit lied toch voor lichtpuntjes.

10. Angus & Julia Stone – The beast
Eindelijk weer eens een fijne cd-winkelervaring (was het u al opgevallen dat niet alleen Free Record Shop niet meer van cd’s houdt, maar VanLeest (één concern immers) ook steeds minder?) in Arnhem. Bij Kroese (steun die zaak!) doorzocht ik de schappen of zij misschien nog een album van die Louisiana Blues Club hadden staan. Dat niet, maar ze draaiden wel dit nummer. Dat je eerst nog denkt: even wat zinnen onthouden om uit te zoeken wie dit zijn. Maar zoals het hoort stond de bewuste cd netjes op de toonbank. Enneh, misschien koop ik hem later. Voor nu is dit mijn lenteliedje van dit jaar.

11. Food For Feet: Happy Mondays – Loose fit

Flarden van een Forens 02-02

NS heeft zich de kritiek aangetrokken dat reizigers onvoldoende geïnformeerd worden, dus niets wordt meer aan het toeval overgelaten. Vandaag gehoord bij een situatie van 'tekort aan materiaal' (lees: en veel te korte en dus overvolle trein):

"Dames en heren bij de deuren, wilt u IN- of UITstappen? Dan kunnen we gaan rijden."

Playlist top 18 – 2010

Allereerst: de beste wensen voor 2011. Doe ermee wat u goeddunkt.

December is – bij gebrek aan veel nieuws (thank God kwamen we terecht in een sneeuwchaos) of aanhorenswaardige nieuwe muziek – de maand van de lijstjes.

Directeuren van radiostations weten dat mensen die lijstjes vréten. Een mooi excuus om de meeste dj’s vrijaf te geven. Daarom heb ik ook vormgever, pr-meneer, editor, eindredacteur, beeldredacteur, wandelend spreekwoordenboek, koffieman en stukjestikker vakantie laten nemen, en heb ik weer eens ouderwets in mijn eentje een lijst opgetikt.

En niet de minste. Ik wist al langer dat mensen lijstjes vréten, daarom stellen we er maandelijks (ahum) een op. En goed gebruik is dan dat je alles nog eens kundig samenvat aan het eind van het jaar. Het wordt op deze plek ook al traditie om er nog even op te wijzen dat deze rubriek toch al bekendstaat om zijn niet aflatende lengte, en dat daarom de teksten bij de nummer ditmaal korter zijn dan gebruikelijk. U heeft immers al genoeg lijstjes te verstouwen.

Dus: daar is 'ie dan, de eindlijst over 2010, met de nummers die ik over het hele jaar het meest gedraaid heb. En dit keer niet in willekeurige volgorde.

1. Intrigue – Orbina
Uw en mijn eerste kennismaking met ‘heavy-joik’. En een zeer prettige kennismaking, mag ik wel zeggen.

2. Graffiti 6 – Stare into the sun
Erg knap als je een zomers nummer kunt maken dat je ook prima in de winter kunt draaien. (En op deze video kun je zien dat ze ook écht goed zijn).

3. NOFX – All outta angst
Fijn gitaartje, fijne trompet… wie heeft er dan nog behoefte aan een diepzinnige tekst? Tóch doen ze die er nog gratis bij.

4. Eels – Gone man
Zelfs op de tranentrekkend trieste cd End Times, weet je dat E ons altijd vergast op ten minste één keer onvervalste rock ’n roll. Mét sambaballen bovendien.

5. Herberg De Troost – Herberg De Troost
Rowwen Heze-voorman Jack Poels had het uitstekende idee om zijn gedichten op muziek te gaan zetten. Verstandig, want met gedichten alleen kom je niet in deze lijst natuurlijk.

6. Timmietex – Tantu spange tatta
Tilburg reprezent! De nieuwe Extince is hier, en is bovendien officieel gediplomeerd.

7. Fugees – Fu-gee-la (Refugee Camp Global mix)
Omdat Wyclef blijkbaar liever president wordt dan gewoon eens een nieuwe Fugees-cd uit te brengen, doen we het nog maar even met ouwe meuk. Maar wél leuke meuk.

8. Brainbox – Summertime
Tot mijn verbazing had ik deze nog nooit opgenomen in de lijst. En als je dan toch bezig bent, ook maar meteen in de eindlijst.

9. Daan – Icon
Daan doet een Johnny C. En goed.

10. Nada Surf – Love goes on
Al tijden niet meer Popular, dus probeerden ze het met een cd met alleen covers. En dat pakt goed uit.

11. Go Back to the Zoo – Electric
Als een wereldwijd populair merk als Nike je nummer al gebruikt in zijn reclame, kan deze weblog natuurlijk niet achterblijven. En Hollands welvaren bovendien.

12. The Mad Trist – Silver lines
Tip van Joop. En ik was er op Paaspop live bij om te zien dat het goed was.

13. The Soft Pack – Answer to yourself
Vooral gekozen vanwege het fijne basloopje aan het begin. Doet bovendien om de één of andere reden altijd aan bier denken…

14. Fleet Foxes – Mykonos
Normaal houd ik niet zo van liederen over Griekse eilanden. Maar voor deze maak ik een uitzondering.

15. Speciale notering: Nirvana – Come as you are (live unplugged)
Het zou natuurlijk een beetje belachelijk zijn om zo’n klassieker te laten concurreren met andere nummers. Daarom op 15 een speciale plek ingeruimd.

Om de 18 vol te maken, ook nog even de beste drie nummers – geheel ondemocratisch – uit de categorie Food For Feet:

16. Cornershop – Brimful of Asha (Norman Cook remix)
17. Wyclef Jean & The Rock – It doesn’t matter
18. Tom Petty & The Heartbreakers – Last dance with Mary Jane

Playlist top 8 – november & december

Sterke geruchten doen de ronde in de wandelgangen en worden gefluisterd door welingelichte bronnen dat er ook dit jaar weer een Grijns Gedraaid-lijst over het hele jaar zal verschijnen. Tot nu toe valt dit te bevestigen noch te ontkennen op basis van documenten die deze blog heeft ingezien. Kortom: voldoende bewijs dat u er weer op kunt rekenen, beste lezer.

Niettemin kunnen we november en december niet lijstloos voorbij laten gaan. Zeker nu elk zichzelf respecterend radiostation alweer volop in de startblokken staat om ellenlange lijsten uit te gaan zenden, en de jaarlijstjes met grootste flop of The Beard of the Year alweer worden opgesteld. Ik zal het in deze tijden van overkill aan lijstjes daarom deze keer beperkt houden tot acht.

1. Badly Drawn Boy – Too many miracles
Ik was voor deze editie een beetje in de herfstige nummers gedoken, maar ben door Koning Winter ingehaald. Herfst hoort immers regenachtig te zijn, en winderig, en de bomen bladerloos. Die laatste twee dingen zijn gelukt, maar de regen is veranderd in sneeuw. Toch kan dit lied ook prima bij de winter. Als je bovendien bedenkt dat – volgens mij – de man met de muts (ziehier) weer alle instrumenten die je hoort in dit nummer voor zijn rekening heeft genomen, lijkt me dat voldoende voor een terechte notering in deze lijst.

2. Richard Ashcroft – A song for the lovers
Ook al zo herfstig. Gelukkig nog net niet zo depressief als ‘The drugs don’t work’, maar wel prima passend bij het jaargetijde. Komt bij dat het hoofd van Ashcroft beter bij de herfst past dan bij de zonnige vrolijke zomer.

3. The National – Bloodbuzz Ohio
4. Mclusky – Hymn for new cars
5. Vishnu – Wintertime
En omdat we zo lekker in het thema zitten. Wat Richard Ashcroft heeft met zijn hoofd, heeft The National-zanger Matt Berninger met zijn stem. Die komt ook niet echt tot zijn recht in de zomer. Dit lied is voor een besneeuwde wereld en binnenzitten met de gordijnen dicht. Hetzelfde geldt voor het fatalistisch/droevige nummer van Mclusky. En ik heb de heren van Vishnu van de site van Joop gejat. Uit Tromso, Noorwegen, waar het volgens mij in deze tijd van het jaar altijd donker is en bovendien de nodige graden onder nul. Gelukkig waren de Noren zo vriendelijk om op hun nieuwe plaat een lied te zetten dat exact in het thema past: Wintertime. Ze zullen er wel verstand van hebben. Zie deze prachtige akoestische versie:

6. Intrigue – Niegadan
En nu we toch in Noorwegen zitten: ik ben me wat meer gaan verdiepen in de muziek van Intrigue, waar ik al eerder over schreef. Voor degenen die geen zin hebben om op de link te klikken en dat verhaal nog eens te lezen: het gaat om ‘joik’, de traditionele zang van de Lappen, gecombineerd met hardrock. Dit is ook weer een juweeltje. Helaas staat er geen volledige versie op Youtube, dus je zult toch echt even de volgende link moeten gebruiken: www.myspace.com/intriguetheband.

7. Timmietex – Tantu spange tatta
Gelukkig worden er in deze tijden ook nog vrolijke dingen de markt op geslingerd. De opvolger van Extince is eindelijk opgestaan. Ditmaal uit het pittoreske Tilburg, en bovendien met een diploma op zak van de Herman Brood Academie, afstudeerrichting MC. Over smaak valt ook hier te twisten, maar ik vind het erg fijn. Tilburg reprezent!

8. Food for Feet: Cornershop – Brimful of Asha (Norman Cook remix)
Sommige nummers zijn alweer helemaal in de diepste krochten van je geheugen verloren geraakt, maar da’s natuurlijk erg jammer van zo’n floorfiller.

Playlist top 8 – oktober

Het doet deugd weer eens een lijst voor slechts één maand te kunnen maken. Wellicht is het ook een goed idee om u niet te veel te vermoeien met gezemel over dat deze lijst weer te laat is (vanaf nu houd ik gewoon de tweede zondag van de maand aan, dan is het nog enigszins aan de maat) en dat u dat zo niet moet zien.

Maar nog wel even een terzijde. Wellicht zijn er onder Brandmaarlos-lezers (ondanks de alomtegenwoordige afkeer van liefdeloos overgeproduceerde popmuziek op dit blog) ook mensen die het auditie-programma The Voice volgen. Daar was laatst iemand die een verpletterende auditie weggaf, en door de jury unaniem door mocht naar de volgende ronde: Eva Auad.

Wellicht heeft u het gezien (en voor wie het niet gezien heeft, ziehier, let vooral ook op het gortdroge commentaar van moederlief). Ik wil er wel even op wijzen dat dit blog reeds in mei 2008 fan was (inclusief de onderbouwende link). De gehele redactie – én Thijs – wensen Eva dan ook veel succes in het vervolg.

************ NAGEKOMEN BERICHT ************

Daar zie je dus hoeveel je aan ons succes-gewens hebt… Op de avond dat deze blog werd geplaatst werd Eva er uitgekegeld door haar tegenstander in The Voice Battles (ik heb het ook niet verzonnen). Jammere is dat ik nu eens niet het Nederlands publiek de schuld kan geven, want er is nog geen stemronde aan te pas gekomen. Maar we kunnen natuurlijk wel de schuld geven aan de bedenkers van het programma en aan coach Angela Groothuizen. De tegenstandster van Eva in de Battle mocht namelijk het lied van haar keuze zingen, You oughta know van Alanis M. Hoewel ik het voor een zelfgekozen nummer ook nog niet briljant vond, was Eva voor de argeloze kijker in ieder geval niet op haar gemak op het podium.

Nou wordt er natuurlijk alweer volop geargumenteerd dat als je de Voice of Holland wilt worden, je ook andere stijlen aan moet kunnen. Ik – al geef ik toe dat ik niet geheel onbevooroordeeld ben – vond dat Eva er op een goede manier een eigen draai aan probeerde te geven. Daarnaast werkt ook dit programma toe naar een cd-opname, en het ligt natuurlijk voor de hand dat als je een cd uitbrengt, je dan de stijl neemt die je het beste ligt. Bijvoorbeeld: waren Ray en Anita ook zo groot geworden als ze verplicht obscure gruizige industrial-metal hadden moeten maken? Nee dus. Maar goed: het is een achteraf-discussie geworden. Laten we het er maar op houden dat dit opnieuw een bewijs is dat Zeeuwen altijd gediscrimineerd worden…

En Angela raad ik aan om nog eens Рmet bezwaard hart Рte luisteren naar de schitterende nummers op de MySpace van Eva. In muziek waar ze zich w̩l in thuis voelt. En u, beste lezer, raad ik hetzelfde aan. En maak u geen zorgen, Thijs ̩n de redactie blijven fan.

******************************************

Genoeg gebazeld – nu dan echt – door naar de verse lijst.

1. Eels – Looking up
2. Eels – Old shit/new shit
Deheer Everett heft laatstelijk alwéér een nieuwe cd uitgebracht. En da’s nog niet alles, hij is ook druk bezig met een wereldtournee, waarover ik later nog zal berichten. Zijn laatste boreling heeft de opvallend positief klinkende titel ‘Tommorrow morning’ meegekregen. Mocht ook wel na de instant-depressie van ‘End times’, zijn vorige cd. Eerlijk gezegd wordt ik toch niet echt vrolijk van Eels’ nieuwe plaat. Eigenlijk zat ik bij de eerste keer luisteren vooral te wachten op wat gitaren. Dan kun je dus wachten tot de laatste noot geklonken heeft. Het is veel strijkers en veel koortjes. Her en der heus wel spannend en aangenaam wegluisterend, maar toch net niet. Niettemin ben ik niet te beroerd om een nummertje op te nemen in de lijst, namelijk het bijna gospel-achtige Looking up.

Aan het andere nummer zit een ander verhaal. Toen wij laatst het concert bijwoonden van Eels in de grote zaal van Paradiso (daarover dus later meer), was mejuffrouw VdP zo attent om mij nog voor mijn verjaardag het boek van Mark Oliver Everett te schenken. Met daarin zijn levensverhaal. In dat fantastische boek (‘Things the grandchildren should know’ – met onder meer de gortdroge opmerking ‘Ironically, Everett, who had no children at the time of his death, let alone grandchildren, titled his autobiography Things the grandchildren should know’ – een aanrader, ook voor niet-fans!) wordt duidelijk dat het hele leven van Everett is samengebald op het dubbelalbum ‘Blinking light and other relevations’, een cd die ik eigenlijk altijd een beetje links heb laten liggen. Die dubbelaar ben ik dus wat intensiever gaan beluisteren (en ik kan nu ook de foto’s in het cd-boekje beter thuisbrengen), met daarbij ‘Old shit/new shit’ het vaakst op repeat.

3. Nada Surf – Love goes on
Na het oeverloze geouwehoer over Eels doen we even een blokje covers. Waarschijnlijk kent u deze band nog wel van hun grote – en zover ik weet ook enige – hit ‘Popular’. Jammerlijk eigenlijk dat er steeds naar dat nummer verwezen moet worden, want het stamt alweer uit 1996. Enfin: ze bestaan nog steeds, en voor de laatste cd ‘If I had a hi-fi’ gooien de Amerikanen het eens over de cover-boeg. Daarop een hoop aardige liederen, die naar mijn smaak niet altijd over het origineel heen komen. Zoals de bewerking van ‘Question’ van de Moody Blues. In het – vrij lange – rustige gedeelte van dit lied misstaat de stem van de Nada Surf-zanger eigenlijk nogal. Hoewel de stukken met dikke gitaren weer leuker zijn dan het origineel. Maar goed, een aantal aardige covers zei ik, en deze mag zelfs het predikaat ‘heel erg aardig’ wel hebben.

4. Santana & Chris Cornell – Whole lotta love
De immer sympathieke Carlos S. weet ook van gekkigheid niet meer wat hij nu weer met zijn overmatige gitaartalent moet doen. Daarom maar een groots project opgezet: een cd met klassiekers uit de gitaargeschiedenis in een Santana-jasje. Carlos kent zijn kwaliteiten en huurt dus een heel leger gastzangers in. Onder meer Rob Thomas (ex-Matchbox 20, ook van Smooth), India Arie en rapper Nas. En dus ook Chris Cornell (eerst van Soundgarden en later van Audioslave). Samen doen ze de Led Zeppelin-hit ‘Whole lotta love’. Opvallend is dat het soms net lijkt alsof je naar ‘Cochise’ zit te luisteren, de single van Audioslave. Cornell heeft een geweldige strot, en voelde blijkbaar de behoefte om dat weer eens te laten horen. Het rauwe randje in zijn stem lost bovendien een probleem op dat ik altijd heb met Santana, namelijk dat het te gelikt is. Geslaagd, dus.

5. Daan – Icon

U dacht daar een verloren B-kantje van bijvoorbeeld Johnny Cash te horen? Neen, het komt uit België. En komt ook regelmatig voorbij in de Bas-classics. Duurde alleen even voordat ik zelf inde gaten had wie het nu eigenlijk zingt. En nu weet u het ook. En bovendien weet u nu hoe je kunt dansen met een stofzuiger. Gratis en voor niets.

6. Madrugada – I’m in love
Komt ook regelmatig voorbij in de playlist van Bas. Joop K. kan u er meer over vertellen. Doet-ie ook. Soms zelfs op het overmatige af. Want waarschijnlijk is dit ook niet hun beste nummer. Volgens Joop. Dus ook daarover later – waarschijnlijk – meer.

7. Rolling Stones – Stray cat blues
Gooien we er ook nog even een oudje tegenaan. Lijkt op van alles, maar ik had het tot voor kort nog nooit gehoord. Namens de Moppersmurf, dus: iets leuks van Mick J. en consorten.

8. R̦yksopp РEple
Het meezingen moet even achterwege blijven, maar lopen gaat des te beter.

Flarden van een Forens 08-10

De conductrice had de les goed in haar oren geknoopt: reizigers altijd goed informeren over wat er aan de hand is. Daar worden ze tevredener van. Aldus:

"Dames en heren, zoals u merkt rijden wij op dit moment langzamer dan normaal. De reden hiervan is… onbekend."

Daarna niets meer gehoord. Ik zeg: gewoon een kwestie van het gaspedaal dieper intrappen.

Playlist top 8 – juli/augustus/september

Hier een bericht aan ene ‘Jurr’ die de redactie een mail stuurde met daarin de opmerking dat deze blog ‘dood’ was. Zal wel zo’n zuur mannetje zijn die hele dagen het internet af surft op zoek naar vrijplaatsen om zijn gal te spuwen. Want niets is minder waar! Wel geeft de voltallige redactie toe dat de lijst over mei en juni wat lang op verversing heeft moeten wachten. Aan de andere kant: met de lijst voor september zijn we juist weer enórm op tijd.

Ook bij het oerconservatieve Brandmaarlos (nog steeds niet op Facebook!) is ‘het nieuwe werken’ doorgedrongen. En dus moet het allemaal efficiënter. Er ligt echter nog wel een hele stapel met tijdschriften, knipsel en andere documenten waarvan we nog moeten uitzoeken of we er wat aan vinden. Hopelijk daarover binnenkort meer in de lijst. Voor nu houden we het op deze:

1. Fugees – Fu-gee-la (Refugee Camp Global Mix)
Bij de vorige lijst schreef ik al dat het jammer is dat Wyclef Jean zijn muzikale brein niet meer gebruikt voor de Fugees. Dat blijkt ook bij deze briljante remix, die ook prima in het rijtje lome-zomernummers past – ondanks dat het buiten wolkbreukt.

Inmiddels leek de kans op een reünie met Lauryn en Pras steeds meer verkeken, want Wyclef had zich kandidaat gesteld voor het presidentschap van zijn geboorteland Haïti. Ik weet niet zo goed wat ik daarvan moet denken. Enerzijds kun je het wel aan monsieur Jean overlaten om de problemen van het straatarme eiland wereldwijd op de kaart te zetten. Anderzijds is het de vraag of hij dat niet beter vanuit zijn rol als muzikant kan doen. Nu loopt hij toch het risico in een politiek moeras te worden getrokken. Afijn, Wyclef had het regeltje over het hoofd gezien dat kandidaten de afgelopen vijf jaar in Haïti moeten hebben gewoond, en is dus geweigerd als kandidaat. Laten wij het maar bij de muziek houden. Denk er vooral aan om het geluid meteen vanaf het begin wat harder te zetten, zodat je de Franssprekende luchthavenomroepster niet hoeft te missen.

2. The Music – Freedom fighters
Om de één of andere reden moest ik laatst aan deze band denken, die volgens mij zo rond het jaar 2000 een hitje had met Take the long road and walk it. Op internet was het vroeger destijds wreed moeilijk om muziek van deze band te vinden. Hetzelfde geldt overigens voor de band A (zie hier). The Music blijkt nog steeds te bestaan, en ook nog platen te maken, zoals dit nummer dus. En da’s nog steeds best fijne muziek.

3. Nirvana – Come as you are (live unplugged)
Soms moet je op zoek naar nieuwe afwasmuziek. Mede daarom had ik ook The Score (de eerste cd die ik echt grijs heb gedraaid) van de Fugees weer eens uit de kast getrokken. Dat geldt ook voor het MTV Unplugged-album van Kurt Cobain en consorten. En dit nummer steekt daar voor mij al jarenlang bovenuit. Had alleen nog nooit in deze lijst gestaan… (en wat ook altijd schitterend is om te zien is hoe drummer Dave Grohl zich enorm zich in te houden met zijn bekkens…)

4. Jamiroquai – Deeper underground
Op de uitgebreide auto-cd die ik bij de vorige aflevering van de Grijns Gedraaid 8 al heb beschreven, stonden ook een paar nummers van Jamiroquai. Helaas heeft frontman Jay Kay de neiging om nummers dermate lang te rekken dat je op een gegeven moment denkt ‘nou weet ik het wel’. Nóg een nieuw baslijntje, nóg een beetje gekweel van Kay. Gelukkig houdt hij zich hier in. Uit de film Godzilla, waarbij de makers waarschijnlijk zelf ook wel in de gaten hadden dat het niet zo’n sterke rolprent was. Daarom maar een heel sterke soundtrack erbij geleverd, met ook dit nummer van Jimmy Page (en ook van Puff Daddy, gelukkig is dit een filmpje waarbij we niet de hele tijd tegen zijn kanis aan hoeven te kijken…)

5. Miss Montreal – Golden
Op de bovengenoemde stapel knipsels lag ook een recensie van het nieuwe album van Miss Montreal. Ze kwam nu echt tot haar recht, aldus de recensent. Ik vind het wel prettige muziek, maar deze nummers die ik op Youtube luisterde, trokken toch redelijk vlakjes voorbij. Maar ik heb wél veel sympathie voor Miss Montreal, en dus tóch een notering.

6. The Drums – Let’s go surfing
Oók uit de stapel. Heb ook andere video’s bekeken van de band, maar zie daar het nadeel van Youtube. Waarschijnlijk is het best een fijne cd om naar te luisteren, maar op Youtube zie je ook de filmpjes erbij, waar de zanger steeds in beeld komt, en die begint behoorlijk op mijn zenuwen te werken met zijn Thom Yorke-achtige trekjes. We houden het dus voorlopig op dit ene nummer.

7. The Gaslight Anthem – Old haunts
De laatst hype natuurlijk, dus dan kan deze immer-up-to-date-weblog niet achterblijven… Al had ik wel een beetje die neiging, moet ik eerlijk zeggen. Want de nummers van het laatste album doen me eigenlijk niet zoveel. Maar corrigeer me als ik het verkeerd zie. Dit vind ik dan wel weer een fijn nummer, al zal dat ook een beetje samenhangen met de Bruce Springsteen-sound die het heeft. En ook ‘We did it when we were young’ is het aanbevelen waard.

8. John Mellencamp – The west end
Mijn aandacht werd getrokken doordat in de recensie werd vermeld dat de hele nieuwe cd zowat in mono is opgenomen. Dat is hier duidelijk te horen, en dat geeft het een mooie, authentieke sound. En mocht Loepie tot nummer acht hebben doorgelezen: Mellencamp is ook één van de oprichters van de jaarlijkse Farm Aid-concerten, waarmee geld wordt opgehaald om families hun boerenbedrijf te laten behouden.

9. The Soft Pack – Answer to yourself
Ook voor mensen die meer liefhebber zijn van geleuter over muziek dan Loepie, wordt het inmiddels een hele zit. Kort dus: uit de Grolsch-reclame, en de brouwer was zo aardig om ook op hun eigen site vermelden welke band het precies was.

10. Brainbox – Summertime
Je staat versteld wat je allemaal op Youtube kunt vinden. Zo ook dit lied uit… 1969. Goed jaar, naar het schijnt. Past volgens mij uitstekend bij de huidige weersomstandigheden. Het is zomer, maar duister zoals de gruizige gitaar en het orgel in dit nummer. Mocht je het niet vinden passen, dan was het in ieder geval een prima excuus om dit fantastische nummer eindelijk eens in de lijst op te nemen.

11. FFF Crowded House – Chocolate cake
Ik zal het hier dan ook bij dde video laten. Wel met excuses voor het mindere geluid.

Playlist top 8 – mei/juni

Vanwege de verbroken deadline zou ik de lijst van april wat langer laten staan… Een hele maand bijvoorbeeld. Vandaar dat u nu opnieuw het genoegen mag smaken om een lijst voor twee maanden te lezen, beste lezer. Ik moet erbij zeggen dat het niet echt meeviel om opnieuw origineel uit de hoek te komen (er was weinig nieuw aanbod, of het heeft mij niet bereikt, of ik heb er niet voldoende naar gezocht – waarschijnlijk dat laatste). Desalniettemin toch weer de nodige nummers om uw voordeel mee te doen. En oja: omdat het toch een lijst voor twee maanden is, een bonus-notering.

1. Graffiti 6 – Stare into the sun

Wellicht kent u dit deuntje uit de reclame van Wieckse Witte. Nou ben ik geen fan van witbier (ik kan me nooit aan de indruk onttrekken dat het vagelijk naar karnemelk smaakt), maar van dit lied des te meer. En ook de andere composities (zie hier, op de MySpace van de band) klinken niet verkeerd. En wat blijkt? Eén van de founding fathers van het collectief heeft in het verleden de productie gedaan voor ‘I’m too sexy’ van Right Said Fred. Altijd goed, natuurlijk. (En een ander lid van de formatie komen we nog tegen bij de bonus-track. Dit om de spanningsboog mooi op te bouwen.)

2. Tallest Man On Earth – The Gardener
Laatst een hele mooie avond beleefd. Had te maken met stoomboten, filmquizzen en Deense chips. En dit is me ook bijgebleven. Van Bas, voor u!

3. Finger Eleven – Paralyzer
Voor het geval er mensen door de lage beat-frequentie van het vorige nummer dreigen in te dommelen, dan deze. Al een tijd terug geplugd door onze vrienden van Studio Blue, maar het duurde een tijdje voor ‘ie door de selectiecommissie kwam. Van Thijs, voor u! Beste lezer.

4. NOFX – All outta angst

Je kunt natuurlijk met de auto op vakantie gaan (ik spreek hier uit recente ervaring), maar hoe voorkom je gekibbel over welke muziek er uit het dashboard klinkt? Door flink wat cd’s uit de kast te trekken en er compilaties van te maken van in totaal bijna 300 nummers. Bij het maken daarvan (want dat is natuurlijk het walhalla, gelegitimeerd de hele dag met cd’s in de weer zijn) kwam ik ook dit nummer weer tegen. En zeker met de stijgende temperaturen wil ik niemand het fijne trompetje onthouden.

(En overigens wil ik in dit verband ook nog even ‘Darts of Pleasure’ van Franz Ferdinand noemen. Die cd had echt heel lang in de kast gestaan, maar luistert u toch vooral nog even dit chanson. In ieder geval vanaf ongeveer 2:20.)

5. Jack Johnson – You and your heart
Komen we aan het blokje leuk & aardig (nummers 5 t/m 7). Ik geef vast van tevoren toe: misschien allemaal niet té hoogstaand en een beetje lichtvoetig, maar deze tijden van asociaal hoge temperaturen en drukkende hitte zijn al zwaar genoeg. Ik begin maar even met de surfdude die lak heeft aan hoge temperaturen. Jack Johnson flikt het opnieuw, een fijn deuntje voor zwoele zomeravonden. Het duurde alleen even voordat ik doorhad dat ‘ie in zijn clip ook op zijn surfplank gewoon meeplaybackt.

6. The Baseballs – Chasing cars
Het is niet zo leuk als Richard Cheese, maar het doet mijn rock ’n roll-liefhebbershart wel weer even harder slaan. Op het album eigenlijk te veel liedjes die ik ook in een ander jasje eigenlijk niet meer hoef te horen (zoals Don’t cha van Pussycat Dolls en I don’t feel like dancing van Scissor Sisters). Maar volgens mij laat dit filmpje uit de studio bij Giel wel zien dat ze (of in ieder geval de band dan toch) wel wat kunnen. En verder: Snowpatrols versie ben ik allang beu, maar deze variant nog niet.

7. Emiliana Torrini – Jungle drum
Bij het zoeken naar nummers van The Baseballs kwam ik ook een cover tegen van Jungle drum. Of ja, ik dacht eerst dat het geen cover was maar dat de Berlijnse heren ook een eigen nummer hadden geschreven, maar nader gegoogle leverde op dat het een nummer van Emiliana Torrini is. Verder weten wij nog dat deze dame uit IJsland komt en vooral niet meer met Björk vergeleken wil worden. Bij deze. En het doodmeppen van een vlinder in de video zullen we haar ook maar vergeven.

8. Food For Feet: Wyclef Jean & The Rock – It doesn’t matter
Nog maar eens een bewijs hoe jammer het is dat Wyclef Jean zijn aanstekelijke hooks niet meer voor de Fugees gebruikt.

BONUS: Jamie Scott & The Town – Shadow
Dan nu om een eind te maken aan die spanningsboog. U kunt nu de punt (link) van uw stoel verlaten. Naast die ‘I’m too sexy’-producer deed er dus nog iemand mee met Graffiti 6: Jamie Scott. Op de website werd vermeld dat hij al wat nummers op zijn naam had staan als Jamie Scott & The Town. Waaronder deze wonderschone. Voor Bas. (En voor u natuurlijk ook, beste lezer).

Flarden van een Forens 12-05

Amsterdam Sloterdijk, gisteren, 22:39. Daar sta je dan:
"Door een aanrijding met een persoon rijdt de sneltrein naar Uitgeest en Alkmaar niet. Reizigers naar Uitgeest kunnen gebruik maken van de stoptrein. Reizigers voor Den Helder kunnen ook mee met de stoptrein en in Uitgeest overstappen. Voor Alkmaar is geen alternatief."

Zag ik daar een taxichauffeur in zijn handen wrijven?

Men zegt altijd dat de tijd langzamer voorbij gaat als je moet wachten.
Maar als je nou je hele leven op de dood zit te wachten, leef je dan ook langer?